قلم دوم در صورتحساب مهمان، عوارض شهرداری بر فروش اقامتگاه است. فرمانی در ۲۰۱۹ آن را از ده درصد به هفت درصد کاهش داد، و مصوبهٔ سپتامبر ۲۰۲۵ صد درصد این عوارض و درهم گردشگری را به هتلهای واقع در مناطق تعیینشده بازمیگرداند — به اقامتگاه، نه به مهمان. خودِ آییننامهٔ شمارهٔ ۲ سال ۲۰۰۶ که آن را وضع کرد، روی درگاه باز نمیشود: زیر همان شماره و سال، سند دیگری دربارهٔ تعمیر جادهها نشسته است. آنچه اثباتپذیر است منتشر میکنیم و آنچه نخواندهایم بازگو نمیکنیم.
راستیآزمایی بر پایهٔ منابع رسمی در تاریخ 2026-09-16: متنهای فرمان شمارهٔ ۲۷ سال ۲۰۱۹، مصوبهٔ شورای اجرایی شمارهٔ ۶۸ سال ۲۰۲۵ و دستور محلی شمارهٔ ۶ سال ۲۰۰۳ از درگاه قوانین دبی (dlp.dubai.gov.ae) گرفته شده و نسبت آنها به کمیتهٔ عالی قانونگذاری امارت است. درگاه یادآور میشود که نسخهٔ انگلیسی ترجمه است و در صورت اختلاف، متن عربی برتری دارد. نرخ به همان صورتی آمده که فرمان ۲۰۱۹ ثبت کرده است. درگاه وضعیت «لازمالاجرا» را چاپ نمیکند — پیش از محاسبه با اداره راستیآزمایی کنید. این مشاورهٔ حقوقی نیست.
در بررسی درهم گردشگری آخرین کاستی بخش گردشگری را نام بردیم: عوارض شهرداری بر فروش اقامتگاههای هتلی که با آییننامهٔ شمارهٔ ۲ سال ۲۰۰۶ وضع شده و آن را نخوانده بودیم. اکنون میبندیمش — با تحفظی که باید رُک گفته شود.
نخست، آنچه نتوانستیم انجام دهیم
متن آییننامهٔ ۲/۲۰۰۶ را روی درگاه نیافتیم. در نشانیای که با همین شماره و سال میخواند، سندی کاملاً متفاوت نشسته است — «Regulation No. (2) of 2006 Concerning Calculation and Collection of the Costs of Repair of Roads Affected by Accidents in the Emirate of Dubai»، یعنی وصول هزینهٔ تعمیر جادهها پس از تصادف. این را با درخواست وارسی کردیم، نه با گمان: صفحه باز میشود و همان سند جادهای را دربردارد.
پس یک شماره و یک سال دو سند متفاوت را حمل میکنند، و آن یکی که دربارهٔ فروش هتلهاست به انگلیسی برای ما باز نشد. نتیجهٔ عملی برای خواننده: جستوجوی «Regulation 2 of 2006 Dubai» شما را به آییننامهٔ جادهها میرساند، نه به عوارض هتل.
به همین سبب در ادامه هیچ چیز دربارهٔ پایهٔ محاسبه (اینکه چه چیزی «فروش» شمرده میشود — اتاقها، خوراک و نوشیدنی، همه با هم)، دربارهٔ رویهٔ پرداخت و دربارهٔ ضمانتاجراها نمیآید: همهٔ اینها در متنی زندگی میکنند که نخواندهایم. و آن را نخواهیم ساخت.
آنچه اثباتپذیر است: نرخ و اینکه چه کسی تغییرش داد
نرخ را نه خود آییننامه، بلکه فرمان کاهش عوارض میگوید، و واژهبهواژه میگوید:
| قلم | مقدار |
|---|---|
| نرخ پیش از کاهش | ۱۰٪ فروش اقامتگاههای هتلی |
| نرخ پس از کاهش | ۷٪ فروش اقامتگاههای هتلی |
مادهٔ ۱(ب) فرمان شمارهٔ ۲۷ سال ۲۰۱۹ میگوید: عوارض شهرداری که بر پایهٔ آییننامهٔ یادشدهٔ شمارهٔ (۲) سال ۲۰۰۶ بر فروش اقامتگاههای هتلی وضع شده، از ده درصد (۱۰٪) به هفت درصد (۷٪) کاهش مییابد. فرمان را فرمانروای دبی در ۴ سپتامبر ۲۰۱۹ صادر کرد و از روز صدور اجرایی شد.
تحفظی که خود فرمان دارد. بند ۱(د) تعیین بازههایی که این کاهشها در آن جاریاند را به کمیتهٔ عالی مالی میسپارد. پس هفت درصد مقداری نیست که دائمی اعلام شده باشد، بلکه کاهشی است که مدتش به نهاد دیگری واگذار شده. تصمیمهای آن کمیته را نخواندهایم و دربارهٔ آنها چیزی ادعا نمیکنیم.
مصوبهٔ سپتامبر ۲۰۲۵: صد درصد بازمیگردد — اما نه به مهمان
تازهترین سند این خوشه مصوبهٔ شورای اجرایی شمارهٔ ۶۸ سال ۲۰۲۵ است، صادرشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵. این مصوبه ابتکار حمایت مالی را تصویب میکند و تعریفش ارزش خواندن تحتاللفظی دارد: ابتکار یعنی بازگرداندن ۱۰۰٪ عوارض شهرداری وصولشده بر فروش اقامتگاههای هتلی و درهم گردشگری.
بدفهمی اینجا آسان است، پس صریح بگوییم: این بازگرداندن به اقامتگاه است، نه معافیت برای مهمان. عوارض همچنان بر پایهٔ قواعد جاری وصول و واریز میشود و سپس به اقامتگاههای واجد شرایط بازمیگردد. از صورتحساب مهمان چیزی حذف نمیشود.
شرایط (مادهٔ ۴): اقامتگاه باید در مناطق تعیینشده باشد — دبی ساوث، نخل جبل علی، دبی پارکس اند ریزورتس، جزایر دبی، یا مناطق دیگری که ادارهٔ اقتصاد و گردشگری تعیین میکند؛ به اداره درخواست دهد؛ پروانهٔ معتبر داشته باشد؛ ظرف سه سال بهرهبرداری را آغاز کند؛ و عوارض را درست وصول و واریز کند. مدت برخورداری حداکثر دو سال با امکان تمدید یک سال است.
پایانیافتن (مادهٔ ۵): تمدیدنشدن پروانه، رعایتنکردن مهلتهای آغاز بهرهبرداری، تخلف در وصول و واریز، پایان مدت، و اطلاعات نادرست. خودِ رویهٔ بازگرداندن را مصوبهٔ جداگانهٔ ادارهٔ مالیه تعیین میکند که آن را نخواندهایم.
عروسیها: استثنایی کهنه و تنگ
دستور محلی شمارهٔ ۶ سال ۲۰۰۳، صادرشده در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۳ از سوی حمدان بن راشد آلمکتوم بهعنوان رئیس شهرداری دبی، شهروندان مرد امارات را هنگام اجارهٔ تالارهای اقامتگاههای هتلی برای مراسم عروسی از عوارض شهرداری معاف میکند. این دستور، دستور محلی شمارهٔ ۶ سال ۲۰۰۲ و دستورالعملهای ۲۵ دسامبر ۱۹۹۹ را لغو کرد. این سند هیچ نرخی نمیگوید — تنها دربارهٔ استثناست.
دو عوارض در یک صورتحساب: تفاوتشان در چیست
اکنون که بخش گردشگری کامل شده، تفاوت روشن است:
| ویژگی | درهم گردشگری | عوارض شهرداری |
|---|---|---|
| بر چه وضع میشود | بر اتاق اشغالشده در هر شب | بر فروش اقامتگاه |
| چگونه محاسبه میشود | مبلغ ثابت بر پایهٔ رده | سهمی از فروش |
| سقف زمانی | سی شب پیاپی | در منابع خواندهشده نام برده نشده |
| چه کسی پرداختکننده خوانده شده | مهمان اصلی | در منابع خواندهشده نام برده نشده |
سطرهای سوم و چهارم نه از آن رو خالیاند که محدودیتی نیست، بلکه از آن رو که آییننامهای را که ممکن است در آن بیایند نخواندهایم. خانهٔ خالی اینجا صادقانهتر از گمانی محتمل است.
آنچه اینجا ادعا نمیکنیم
- پایهٔ محاسبهٔ عوارض. اینکه دقیقاً چه چیزی در «فروش» میگنجد — اتاقها، رستورانها، بارها، اسپا — نمیدانیم، چون آییننامهٔ ۲/۲۰۰۶ را نخواندهایم. یک سطر هم در این باره اینجا نیست.
- اینکه آیا ۷٪ امروز جاری است. فرمان ۲۰۱۹ مدت کاهشها را صراحتاً به کمیتهٔ عالی مالی سپرد؛ تصمیمهای آن را ندیدهایم.
- رویهٔ بازگرداندن در ابتکار ۲۰۲۵. آن را مصوبهٔ جداگانهٔ ادارهٔ مالیه تعیین میکند که نخواندهایم.
- اینکه تنظیمگر اکنون کیست. اسناد از شهرداری دبی، DTCM و ادارهٔ اقتصاد و گردشگری که با قانون شمارهٔ ۲۰ سال ۲۰۲۱ بنیاد نهاده شد نام میبرند. جانشینی حقوقی را وصف نمیکنیم — در منابع خواندهشده نیست.
موضوعهای نزدیک
